เฮ้อ และแล้วก้อยังไม่ไปถึงไหนเลยอ่ะ จะเอาไงดีอ่ะเนี่ยเกิดมาไม่เก่งคอมเซงมั่กๆ

ตอนนี้เราเปลี่ยนเมลแล้วอ่ะ มีคนบอกว่าเราอ่ะกำลังหนีอดีต เรากำลังหนีปัญหา จิงหรอ

เราเนี่ยนะ ก้อบอกแล้วไงอ่ะว่าขอเวลาเรา 2 ปี เราขอทำใจก่อน ผิดมากรึไงอ่ะ

ที่เราทำจัยไม่ได้ในตอนนี้ ก้อยอมรับอ่ะนะ ว่าเรามันอ่อนแอ เราทนรับความเจ็บ

ปวดที่ตามมาไม่ได้นั่นก้อเพราะนายนั่นน่ะแหละ ผลตอบแทนจากความรัก

สาหัสพอสมควรเลยแหละ กับความรักครั้งนี้ อีก 2 ปี มันคงหายแหละ

ความเจ็บปวดนี้น่ะ บทเรียนราคาแพง คัยจะลองเอามั่งมะ 555+

เปลี่ยนเมลแล้ว รุสึกดีขึ้นอ่ะนะ อย่างน้อยก้อไม่จมอยุกับความทรง

จำเดิมๆ คิดแล้วมันแซดอ่ะ เฮ้อ แล้วอีกเมื่อไหร่ล่ะเนี่ยจะเปนคน

ปกติเหมือนชาวบ้านเค้า แบบว่า ยิ้มได้แบบจิงๆอ่ะ ไม่เศร้า ไม่

คิดมาก แบบนั้นอ่ะ เมื่อไหร่ก้อเมื่อนั้นแหละเนอะ ฮ่าๆๆ

ใช่ว่าไม่เคยเปนมาก่อนซะเมื่อไหร่ แปปเดียวเอง 2 ปีน่ะ

จำไว้นะนาย เชอะ กล้าดียังไงมาหักอกกันไม่หล่อ

แล้วยังอีก แต่เอาเหอะ เราอ่ะมีน้ำจัยนักกีฬาพอ

ขอให้นายโชคดีละกัน นายห้อย

ยังเปนเหมือนเดิมทุกๆคืน ยังต้องอ่านข้อความในมือถือ ข้อความเพียงฉบับเดียว จำได้ว่า

ตอนได้รับข้อความฉบับนี้ ยิ้มทั้งน้ำตา เปนข้อความอวยพรปีใหม่ธรรมดาๆ ที่มีจัยความว่า

หวัดดีปีใหม่ ช้าไปนิด ขอให้มีความสุขนะ ไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไร แต่กลับเปนข้อ

ความที่ดูพิเศษกว่าข้อความฉบับอื่นๆ ทำไมน่ะหรอ ก้อเพราะว่า มันเปนข้อความที่ได้จาก

คนพิเศษที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้อีกน่ะ ถือเปนข้อความฉบับที่ 2 จากคนๆนี้

หลังจากที่เราตัดสินจัยเดินออกมาจากชิวิตนายนั่น ไม่เคยมีวันไหนที่จะไม่มีน้ำตา

เพื่อนๆเคยถามว่า"ร้องไห้ไปกี่วันล่ะ" อยากให้มันเปลี่ยนคำถามใหม่เปน "มีวันไหนที่ไม่

ร้องไห้บ้าง"จะง่ายซะกว่า ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว ก้อชอบนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง

แล้วก้อคิดไปเรื่อยเปื่อยว่า ป่านนี้นายนั่นกำลังทำอะไรอยู่กันน้า สงสัยคุยโทรศัพท์กะสาว

ที่ไหนอีกแล้วล่ะมั้ง ตอนนี้นายนั่นสบายดีรึป่าว คิดไปเรื่อยเหมือนคนบ้าที่ไม่ยอมรับตัวเอง

ซะทีว่า "เราไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับนายนั่น"ซักพักก้อมองไปที่โทรศัพท์ กำลังข่มจัยว่า

อย่าหยิบมันขึ้นมาเชียวนะ ท่าเราหยิบมันขึ้นมาอีก เราจะต้องร้องไห้แน่ๆ ทั้งๆที่รู้ว่ามันต้อง

เปนแบบนั้นแน่ๆแต่สุดท้ายเราก้อหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วน้ำตา

ก้อไหลอย่างไม่รู้ตัว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก้อตอนที่ได้ยินเสียงสะอื้นของตัวเองมันเปนอย่างนี้

ทุกครั้งก่อนจะนอน จะต้องมีคราบน้ำตาอยู่บนหน้า เหมือนเปนเรื่องปกติ เคยถามตัวเองว่า

เมื่อไหร่จะหายจากความรู้สึกพวกนี้ แต่ไม่มีคำตอบที่แน่นอนจากตัวฉันเองเลย เพราะทุก

ครั้งที่ฉันสัญญากับตัวเองว่า จะไม่ จะหยุด จะเลิก เลิกทำทุกอย่าง เลิกยุ่งเกี่ยว เลิกคิดถึง

นายนั่น สุดท้ายก้อเปนตัวฉันเองที่ผิดสัญญา เคยมีบางครั้งที่ฉันได้กำลังจัยจากเพื่อนและ

ลุกขึ้นยืนด้วยความเข้มแข็งอีกครั้ง แต่มันก้อแพ้ความเงียบ แพ้ความมืด จากตอนกลางคืน

ทุกที ฉันไม่อยากให้โลกนี้มีเวลากลางคืนเลยซักนิด เพราะฉันไม่อยากอยู่คนเดียว นั่ง

ร้องไห้คนเดียวเหมือนทุกๆวันที่ฉันเปนอยู่

เมื่อวานเปนเด็กม่ายดีหนีแม่กะพ่อไปนั่งกินspyกะเพื่อนมา ไม่ได้มั่วสุม

ไม่ใช้แสตนด์อิน ลงคอตัวเราเองเต็มๆ เอิ๊กซ์ๆๆ ไม่เมานะแค่มึนๆ ยังไปนั่งซัดก๋วยเตี๋ยวต่อ

ได้เปนงายสามารถมะ ประทานโทดเถอะ โคตรๆๆๆจุกเลย ไม่เคยยัดไปขนาดนี้เลย ยังกะ

ท้อง 3เดือน โห เอาซะกินไรไม่ได้ไปถึงเที่ยงของอีกวันเลยอ่ะ เข็ดๆๆ ทีหลังจะไม่กิน

ก๋วยเตี๋ยวต่อแล้ว กินแค่ spy อย่างเดียวพอ หุหุหุ รุสึกผิดอ่ะ ผิดต่อ พ่อ แม่ แล้วก้อพี่

แหะๆ โทดทีค่า ก้อมันเซงนี่นา ทีหลังจะกินแค่ครึ่งขวด โอเชป่ะ เมื่อวานนี้แม่ดันใช้ไปซื้อ

ของต่อ ลากรถยังแทบไม่รอดเลย แค่มึนๆอ่ะ ปกติก้อขับรถกวนตีนอยุแล้ว ทำเอาไอ้เพื่อน

ที่ซ้อนไปด้วยเกือบหายมึนแน่ะ แค่เกือบชนชาวบ้าน เลยบ้านป้า แล้วก้อเกือบเลยบ้านตัว

เอง แค่นี้เอง นานๆกินทีอ่ะ มะได้กินบ่อย กินแล้วรุสึกว่า .... ไม่ดีเลย แทนที่จะลืมนายนั่น

กลับจำมากขึ้นไปอีก ดีนะกินแบบอ่อนๆ ไม่งั้นมีแบกกันกลับแน่ๆเล้ยยยยยย ฮู่วววว ดีนะ

พ่อกะแม่มะได้สังเกต แสดงว่าเรานี่เก็บอาการเก่งนะเนี่ย ไม่งั้นนะ บ้านไม่มีหลังคาแน่ๆเลย

ท่าแม่กะพ่อจับได้อ่ะ เคยบอกเพื่อนๆยังหว่า ว่า เหตุที่มาเขียนในนี้แทนก้อเพราะว่า มันเปน

ส่วนตัวดีอ่ะ อีกอย่าง แม่ปาล์มเปิดคอมไม่เปน 55555555 สะจายๆๆๆ จะได้ไม่แอบเปิดดู

ไดอารี่ปาล์มอีก เบื่อๆ ชอบทำตัวแบบเนี้ย ลูกไม่ว่าหรอ (ก้อท่าว่าไปแล้วกรูจะไปนอนที่ไหนละค้าบบบบบบบบ)